Malimaand trailer

Amadou & Mariam

backstage

31 maart

En dan denk je dat je er bent, maar dan begint het pas… Foto’s selecteren en verslagen moeten worden gemaakt, wat is het nou dat alles zo anders maakt? Wat zijn de verschillen en wat zijn overeenkomsten? Daar deel uit maken van de dagelijkse gang van zaken maakt dat je het ook heel vanzelfsprekend gaat vinden, maar weer terug op vertrouwde? bodem laat je zoeken naar datgene wat zo anders was..

Wat is het nou precies dat me hier zo raakt in die vinexwijk waar we bezig zijn voor ons 3e jaars project? Terug in NL en meteen weer mee met de orde van de Nederlandse dag. Ik voel me op die nieuwe plek, die nog in aanbouw is, zo ontzettend opvallen, niet langer meegaan in de stroom, in de drukte, in het rumoer en de rommel. In het in alles anders gekleurde Bamako voelde ik me meer op mn gemak…

Maar ook goed om een moment te prikken om alles even gebundeld te kunnen uiten;

31 maart van 14:00 tot 17:00
zullen Miriam en ik een presentatie geven op school waar we eerst een verslagje (oh, ik mag geen verkleinwoordjes meer gebruiken) een verslag zullen doen van onze belevenissen daar, wát hebben we daar gedaan? Hoe was dat, wat was er anders en wat vonden wij daar dan van?
Maar ook: hoe wordt er lesgegeven en hoe hebben wij dat daar gedaan…. en dat soort mijmeringen…
maar ook….
een mini workshop onder inmiddels deskundige leiding van Miriam en mij, iedereen kan een uiting in modder op doek tot (blijvend) leven toveren.
Dus komt allen naar de ABV in Tilburg op dinsdag 31 maart en hoor ons en muziek uit Mali aan!

Mirthe

Bamako-Amsterdam-Bamako-Amsterdam-Bamako-Amsterdam-Bamako-Amsterdam.

Gelukkig, ik geloof dat eindelijk ergens weer een beetje begin neer te dalen. Na vier weken op de roze wolk Bamako gebivakkeerd te hebben, ben ik nu toch echt weer in Amsterdam. Thuis zoals ze dat noemen, al voelt dat nu even helemaal niet zo. De eerste dagen liep ik wat verdwaasd rond, ik wist niet waar ik het zoeken moest. Ik schuif het maar af op de malaria pillen die ik nog moet door slikken. Zondagmorgen ben ik naar een roeiwedstrijd gaan kijken, ik dacht; waar maakt iedereen zich druk om, en al die boten van honderden tonnen, raar gezicht. Op de fiets voelde ik me alsof ik in een computer simulatie begaf. Alles op straat is zo gelikt, alle wegen zijn geasfalteerd, alle wegen zijn vlak, de huizen zijn recht, allemaal even hoog, in de zelfde kleur, gemaakt van de zelfde stenen. Ik bekijk het als plastische chirugie. Als een gezicht zonder rimpels, die blijk geven van het leven wat achter ons ligt. Alles zo strak, ik vind het zo oncharmant. Ik verlang naar de hobbels van Bamako, als kuilen waar je even doorheen moet. Ze aanschouwen de stad, veranderen met haar mee, worden groter of kleiner, maar zullen niet onopgemerkt blijven. Elke dag blijven miljoenen wielen van busjes, motors, taxi’s en auto’s even steken in die kuiltjes. Ze schudden je even wakker als je denkt er bijna  te zijn. Ik bekijk de straten van Amsterdam, ik ben opzoek naar vriendelijke gezichten, de tweelingen 10 in een dozijn die mij langs de zijlijn passeren. In gedachte loop ik stiekem nog even de route van het pleintje met de soutreman’s naar de INA. Op de hoek, na alle groenten en dampende schapenkoppen, links. Rechts en links van mij zitten moeders met tweelingen langs de weg te bedelen, bergen slippers vergezellen hen. De hele route hoor ik muziek, de wandelende CD winkels lopen af en aan. De een nog valser dan de ander, maar zeker een goed middel voor mijn humeur. Ik ben in Bamako en loop elke morgen met goede muziek op naar mijn Oase van rust midden in de stad. Na de basisschool links en het overheidsgebouw rechts, rechts de hoek om. Geestelijke lezen de Koran op een kleedje. Ik hoor ze wat brabbelen, maar ik kan er niets van maken. Nog meer tweelingen en mannen die zich op skateboarden voort bewegen. Naar de linkerkant van de weg, het parkeerterrein schuin oversteken. De eerste gedroogde exoten ruik ik al van ver, een geur om nooit te vergeten. Hier liggen beesten compleet of incompleet, die je nooit zou mogen invoeren. Giga raar gezicht, maar volgends Madou hoort het bij de cultuur en hij kijkt er niet van op of om. Slalommen langs auto’s en het gangetje van het marktje parallel aan de Artisenat in steken. Ik denk aan de marktlui met hun waar en de INA uniformpjes die passeren. In alle drukte van Bamako voel ik me rustig. Het gaat goed, elke dag is één groot avontuur, dat wat ik s’morgens beleef lijkt aan het einde van de dag alweer drie dagen geleden. We lopen langs de houtbewerkers, ik groet ze in het Bambara, ze vallen van verbazing van hun stoel, maar ik weet dat ze het wel op prijs stellen. Nog een klein stukje, hier en daar losse tegens en plasjes onduidelijk water. De slurf van deze rivier mondt uit op de straat waar de ingang van het INA zich aan bevind. Rechts na 10 stappen zijn we er alweer. De INA is een plek apart, het lijkt zich niet in Bamako te begeven. Binnen de poorten is het rustig en gemoedelijk. Hier en daar hoor ik muziek en er worden mango’s uit de boom gegooid. Iedereen in zo’n mooi uniform. Iedereen maakt een praatje met elkaar. De studenten kennen ons inmiddels wel en wij hen.

Ik geniet nog zo van alles wat ik daar deed en beleefde. De wind door mijn haren achter op de “moto”, de geur van kampvuurtjes de hele dag door, de mooiste couture zo op straat, elke dag leek wel een feestdag, mijn zwarte voeten, au promenade met Madou, groene busjes zijn hier echt hot, bergbeklimmen met monsieur, de lokogeur s’ochtends vroeg, de zweetdruppeltjes op mijn rug, het imago “grande professeur”, de rijst met saus s’middags, liefdesgedichten in het frans, de intens felle zon, de taal Bambara, het rode water in het bad, mijn neus doordrengt met uitlaatgassen, hardlopen de berg op met een inmens mooi uitzicht over de stad, de niger lijkt vanaf hier wel licht te geven. Poetsende jonge mannen van goud of zilver, toebaboe-parafi, het fijne lachje van monsieur Goro, de muren die ooit blauw waren, eten met je handen, geen eigen kamertje, zingende jongentjes van de Koranschool, prudent dans la rue, 2 cola staat gelijk aan een volle tank voor de “moto”. Ik mis de warme deken Bamako. Lies

Pensant à Bamako

Denkend aan Bamako zie ik stoffige wegen, opzwepend door oneindige drukte gaan…

Weer terug in Nederland, de klanken van Mali klinken gelukkig nog door mijn Ipod, de zon schijnt enigszins en ik probeer me stiekem in Mali te wanen. Ik wil de keurige rechte wegen nog niet zien, de gestructureerde Westerse wereld. In de trein beeld ik me in dat er hard op de zijkant van een half-uit-elkaar-vallend groen busje wordt geslagen: het sein om te stoppen. Door de muziek in mijn oren heen hoor ik de bekende dame: ‘volgende halte: Amsterdam Centraal’. Ja, het is echt waar, ik ben weer thuis in de capital d’Hollande.

Afgelopen vrijdag waren we nog daar, de dag van de expositie. Er zijn onderhand veel berichten aan vooraf gegaan: onduidelijkheden, uitstel, nog meer uitstel en uiteindelijk toch een goede afloop. Malineser kan haast niet. Je merkt dat je hier ook steeds meer in meeging: ach, het zal wel loslopen (ca va aller). In de morgen kwamen we een peu en retard aan, want ja, we moesten ons ’s morgens nog een beetje optutten voor de grote dag: in onze mooiste shirtjes die we wonder boven wonder nog ergens onder uit de koffer op wisten te diepen kwamen we aan op het INA. De jongens waren al bezig om alle bogolans op te hangen op de binnenplaats van het INA, opde buitenzijde van de grand salle. Er was eerst een grote horizontale lap katoen gespannen en daar werd al het werk opgespeld. Het resultaat zag er indrukwekkend uit, in totaal 26 werken en ik voelde me trots dat uiteindelijk alles goed gekomen was, het project succesvol was geweest en dat de expo er zo mooi en warm uitzag. Naar mijn gevoel gaf het werk de sfeer binnen onze groep ontzettend goed weer, het straalde er echt vanaf! Na de opening in de grand salle met muziek en dans (ter ere van de Nationale Vrouwendag) liepen de directrice en de onderdirecteur langs al onze werken. Samen met onze medestudenten vertelden we ombeurten wat het werk voorstelde en hoe het project was verlopen.

Ook veel kennissen die we in Bamako hebben opgedaan kwamen kijken naar de tentoonstelling: ‘de man van het winkeltje aan de overkant’ kwam in zijn mooiste boubou op zijn scootertje naar het INA, Amara Sylla (Amsyl): een bekend Malinees kunstenaar wiens huis/atelier we eerder hadden bezocht, Evelien van de AISB, Marjan (vriendin van Rosalie) en Rob van Doeselaar (http://www.robvandoeselaar.nl/). Het was erg interessant om met deze mensen over het werk en het project te praten.

Het afscheid viel toch wel zwaar..Een intens, mooi en geslaag project. Maar nog niet het einde. Pas la fain, mais un commencement! Veel kennis en ervaring opgedaan, een diepe culturele ervaring als student in plaats van toerist in het buitenland, Malinese kunstenaars ontmoet en veel energie en inspiratie om door te gaan! Het begin van een verdere samenwerking is gemaakt.

In de nacht van vrijdag op zaterdag stegen we op en ik zag Bamako onder me weg glijden. Ik heb het gevoel dat ik een stukje van mezelf daar gelaten heb. Voor nu gelukkig ook veel warme herinneringen.

Binnenkort meer foto’s en ik hoop eigenlijk dat we nog reacties kunnen krijgen van de Malinese studenten over het project. Het lijkt me erg interessant om dit ook te posten. Ca va aller??

Anne

Geland?!

Wat een grauwe grijze sluier van licht hangt er over Nederland…Koud, nat we zijn weer thuis! Ik heb het idee dat ik nog moet landen, dat ik nog niet helemaal terug ben… Ik bekijk alles vanuit een nieuw perspectief met afrikaanse ogen en vanuit de afrikaanse maatstaven. Een omgekeerde cultuurshock, bestaat dat ook? Ik heb er wel last van geloof ik.

Hier is alles zo gemaakt en uitgekauwd, ik ken het allemaal al, heel saai eigenlijk… Bamako liet zich iedere dag van een andere kant zien en vervelen deed het nooit! Deze reis heeft mij een enorme inspiratie boost gegeven en een prachtige leerervaring. Een maand in Bamako wonen laat je de cultuur, het land en de mensen van heel dichtbij zien en meemaken, ‘genial!’

Wat een wonderlijk mooie ervaring, om nooit te vergeten, was deze maand in Bamako! Ik mijmer er vast nog heel lang over na, heerlijk…

Tesse

Weer thuis

Daar zit je dan weer in het koude en het totaal andere Nederland. Ik moet zeggen dat ik toch wel erg moet wennen om weer terug te zijn in Nederland. Ik heb tijdens deze reis zo ontzettend veel ervaringen opgedaan die me soms nu pas opvallen, wanneer ik weer thuis ben.

Gelukkig nog een dagje vrij gehad vandaag om alles weer een beetje te relativeren en alle verhalen te vertellen. Want telkens zie ik weer iets dat in Mali anders was of denk ik weer aan iets waardoor er weer een verhaal uitkomt waar ik dan weer niet uitgepraat over raak.

Het is dan ook een reis geweest dat voor mij extreem leerzaam, prachtig en intens was. Veel mooie dingen gezien maar ook een aantal dingen meegemaakt die soms toch wel heftig waren. Zo bleef het heftig voor mij om de bedelende kinderen te zien.
Maar de extreem mooie ervaringen nemen toch wel de bovenhand. Dat je gewoon 4 weken lang als een Malinees hebt geleefd, en dat dit ook gewoon een heel goed leven was. Je enorm veel van hun cultuur hebt leren kennen, en van de karakters van de jongens. Je hebt hier zeker een band mee opgebouwd.
Voorheen had ik niet gedacht dat de reis zoveel indrukken zou achterlaten, maar ik ben erg blij dat dit het wel heeft gedaan. Het is een ervaring geweest die ik nog niet had meegemaakt en waar ik zeker nog een hele tijd over kan blijven vertellen en nadenken.

 

En voor de laatste keer ‘ca va’.

xx Miriam

Terugkomst…

In INA uniform... op Schiphol

In INA uniform... op Schiphol

Terugkeer op Schiphol!

Niet alle bagage mee, maar een hele leuke verrassing dat jullie met uniform en al uit de schuifdeuren tevoorschijn kwamen! Liefs Rosalie

Malick Sidibé

Gisteren hebben we de studio van Malick Sidibé bezocht: een fotograaf die ontzettend beroemd is in Europa en die we ook een keer in het foam hebben gezien. Malick zelf was er helaas niet, maar wel zijn zoon die alles schijnbaar wel best vond en het maar wat interessant vond dat er opeens vier mooie dames in de studio waren. Eerst kregen we een stoel voor het zaakje en daarna een stapel boeken die we allemaal mochten doorbladeren. Daarna een rondleiding door het zaakje: echt geweldig. Allemaal oude camera’s, kasten vol negatieven, super oude doca-materialen, echt fantastisch om te zien. En dan het zwart-wit geblokte vloertje met twee gestreepte gordijntjes erachter die in al die jaren niet veranderd zijn. Echt een speciaal gevoel om daar te staan. We ‘babbelden’ wat met de zoon van Malick en vertelden dat we studenten op het INA waren en hij vertelde dat zijn vader daar ook was afgestudeerd, echt leuk om dat te horen! Hijzelf studeerde culturele antropologie. We mochten gewoon foto’s maken met onze eigen digitale camera’s zonder 10000 CFA te betalen voor een foto. De jongen had het prima naar zijn zin en op een gegeven moment zette hij zelfs een stoere zonnebril op om te poseren voor de camera. Het was wel een beetje our lucky day.

Vandaag hebben we zoveel mogelijk mensen gebeld met de mededeling dat ze van harte welkom zijn op de expositie die uiteindelijk morgen zal plaatsvinden op het INA, er is ook een feestdag in het teken van de nationale vrouwendag: dubbel feest dus.

Jammergenoeg zit het project er bijna op, nu nog genieten van de laatste momenten hier….

Anne